istek üzerine

bu titan dalgasını yazdım uzamasın diye kestim. Ne alaka diyosanız... asosyal, ansiklopedi karıştıran, incir çekirdeği doldurmayan bilgi yığınını boyun damarlarını kabarta kabarta anlatan götleklerden değilim. yaşanmışlık üzerine yazdım. Yazının başında da söylediğim gibi.

çalışmanın kötü yanlarından biri toplum hafızasının benden daha diri olduğunu deneyimlemek. özellikle böyle tırış mevzularda içinde bulunduğum 90ları gençliğinde yaşamış güruh zehir gibi. 'moruk bi iş var girişte şu kadar para veriyosun iki kişi geti-' (titan mı lan?) '-riyosun amksgsagd! Bi dur lan!' diyaloğunun yaşanmışlığı üzerine yazıyorum.

ve moruk demişken, geçen yıl şirkette mavi yakalı dönemlerindeyken pano gövdelerinin arasından birbirine kablo atmıkları atıp saklanarak eğlenen insanların arasındaydım. herkesin en aşşaa 6 yaş büyük olduğu ve yarısının evli barklı hatta baba olduğu bi ortamda olmak zordur. Baba'dır bi yerde ensesine tokat atma reflekslerinizi dizginlediğiniz karşınızda duran adam. Babamın ensesine hiç tokat atmamış olmamdan ötürü deyin, içe kapanıklığımdan deyin... bir sürüncemede buldum kendimi. Neyse bu adamlar birbirlerine 'moruk!' diye hitap ettiklerimde Julles Verne yazıyordur iki satır üstümde, diye düşündüm.

Muhakkak bir mucize olmuştur, zaman makinası değilse bir düş astral bir yolculuk! ve lakin güzeldir moruk... güzeldir 90lar.